Title: Show me your love

Author: pae_kon_thai

Paring: Kyuhyun x Sungmin

ถ้าพระเจ้าได้ยิน ก็ขอให้พระองค์โปรดประทานพรให้กับผมด้วยเถิด

ผมทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน เชื่อฟังพี่อีทึกทุกอย่าง

ในวันเกิดปีนี้ผมขอ.............

* * * * * * * * * * * * * * * *

พี่ฮะ...พี่ เสียงหวานเรียกหาอีทึกพี่ชายคนสวยของคังอิน นี่เขาเดินหาทั่วบ้านแล้วก็ไม่ยักกะเจอสักที เหนื่อยแล้วนะ พี่ฮ้า~~

พี่อยู่นี่~~ เสียงหวานของอีทึกดังมาจากสวนหน้าบ้าน คนตัวเล็กรีบเดินไปหาทันที คนตาสวยกำลังนั่งคุยอยู่กับคังอินที่โต๊ะตัวเล็กๆสีขาว พ่อหมี เอ้ย..คังอินร้องทักซองมินอย่างอารมณ์ดีพลางกวักมือเรียก

หวัดดีฮะพี่ มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

เพิ่งมาได้แปบเดียวเอง ยิ้มกว้างตอบก่อนจะขยี้หัวน้องชายของคนรักเล่น มาตอนที่ซองมินยังไม่ตื่นน่ะแหละ เดี๋ยวนี้ตื่นสายนะเรา ยู่หน้ายื่นปากเล็กน้อยกับคำแซวของคังอิน คนเขาไม่ได้ทำแบบนี้ทุกวันซะหน่อย

เที่ยงคืนคืนนี้ก็วันเกิดเราแล้วนะ อยากได้อะไรล่ะ..หืม พี่จะได้รีบไปซื้อให้ตอนนี้เลย ยังไม่เลิกขยี้หัวแถมยังโยกไปมาเบาๆเสียอีก ซองมินเอียงหัวหลับตาอย่างสบายหัว พลางนึกถึงของขวัญที่ตนอยากได้ ปีนี้เหรอ...ไม่สิ 2 ปีที่ผ่านมากก็อยากได้อยู่อย่างเดียวไม่ใช่หรือ สิ่งที่อยากได้....

คยูฮยอน... เสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบาง คังอินขมวดคิ้วเพราะได้ยินไม่ถนัดก่อนจะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

คยูฮยอน? คนตัวเล็กหันหน้าเข้าหาเอาตากลมๆสบตากับร่างหนา ก่อนที่จะหันไปมองหน้าพี่ชายที่นั่งอยู่ถัดไป ซองมินเงยหน้ามองฟ้า แวบหนึ่งที่อีทึกเห็นแววตาน้องชายเศร้าสร้อยก่อนที่จะเปลี่ยนกลับเป็นอย่างเดิม

คยูฮยอนจะกลับเมื่อไหร่ฮะ ซองมินเอ่ยถามพลางยิ้มกว้าง ยิ้มที่อีทึกและคังอินมองยังไงก็รู้ว่าพยายามฝืนอยู่ ชายหนุ่มอึกอักอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตอบเสียงเบา แต่กลับชัดเจนในใจของซองมิน

เอ่อ...พี่ก็ไม่แน่ใจ แต่เขาว่าอาจจะไม่กลับมาแล้ว..น่ะ

งั้น..เหรอฮะ พูดได้แค่นั้นแล้วก็เงียบไปนาน นานจนทำให้พี่ชายอย่างอีทึกเป็นห่วง แต่แล้วซองมินก็ยิ้มให้ก่อนจะขอตัวกลับเข้าไปในบ้าน คังอินถอนหายใจมองตามแผ่นหลังอันเศร้าสร้อยจนกระทั่งคนตัวเล็กเข้าบ้านไป

* * * * * * * * * * * * * * * *

ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนเตียงนอนหลังจากขอตัวเข้าบ้าน มือเล็กยกขึ้นก่ายหน้าผาก พลางหวนคิดถึงอดีตของเขากับคยูฮยอน

สวัสดีฉันชื่อซองมิน เป็นน้องของพี่อีทึกนะ ยินดีที่ได้รู้จัก กระต่ายน้อยเอ่ยทักทายชายหนุ่มผมดำที่พี่คังอินบอกว่าเป็นน้องชาย แล้วยื่นมือไปหาคนตรงหน้า แต่กลับถูกปัดทิ้งอย่างไม่ไยดี

เป็นคนเกาหลีแท้ๆกลับไม่รักษาวัฒนธรรมของตัวเองซะเลย บู๊ปากอย่างไม่พอใจ ก่อนจะโต้กลับ

เฮอะ...ฉันรู้ตัวหรอกน่าว่าเป็นคนเกาหลี ไอ้เหม่งเอ้ย

ฮะๆๆ เจอกันครั้งแรกเขากับคยูฮยอนก็ทะเลาะกันซะแล้ว เป็นการพบกันที่ไม่ค่อยน่าประทับใจสักเท่าไหร่เลยนะ หลังจากนั้นมาก็กัดกันตลอดเลยนี่นะ

นี่กระต่ายอ้วน หิวน้ำอ่ะ ร่างสูงที่นั่งเล่นเกมส์อยู่หน้าโทรทัศน์ตะโกนบอกซองมินที่กำลังนอนเป็นกระต่ายอืดอยู่บนโซฟา ได้ยินอย่างนั้นร่างเล็กก็รีบเด้งตัวขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินเอานิ้วอวบๆ(ในสายตาคยูฮยอน)ไปจิ้มๆแก้มของคนที่ว่าเขาเป็นกระต่ายอ้วน

ฉันมีชื่อ เรียกให้มันดีๆหน่อยไอ้เหม่ง

ทำไมล่ะ ทีนายยังเรียกฉันเหม่งเลย อ้วน

ฮึ้ย!! เหม่ง

แบร่ๆๆ อ้วนๆๆๆ

อ๊ากกกกกกก ไอ้เหม่ง ตายซะเถอะ!!!!!

ทำไมตอนนั้นเขาถึงเรียกคยูฮยอนว่าเหม่งนะ ออกจะหล่อขนาดนั้นแท้ๆ อ๋อ...เห็นหน้าคยูฮยอนแล้วนึกถึงตาลุงหัวเหม่งที่โรงเรียนนี่เอง หน้าไม่ใกล้เคียงกันเลยแท้ๆ ฮ้า...ตอนนั้นเขาอ้วนขนาดนั้นเลยเหรอ ไอ้เหม่ง เอ้ย...คยูฮยอนถึงได้เรียกอ้วนตลอด จะว่าไปเจ้าเด็กนั่นไม่เคยเรียกเขาว่าพี่เลยนี่หน่า

นี่ซองมิน เมื่อไหร่พี่ฉันกับพี่นายจะกลับซะทีเนี่ย ต้องคอยเฝ้านายนี่มันน่าเบื่อจะตาย ร่างสูงที่ยอมเรียกชื่อซองมินบ่นขณะที่ตัวเองกำลังเมามันส์กับการเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ ซองมินที่กำลังจัดเรียงมื้อเย็นอยู่หันไปมองคนที่กำลังเบื่อก่อนจะส่ายหัวช้าๆ นี่น่ะเหรอเบื่อ

ถ้าเบื่อนักก็มาช่วยฉันยกกับข้าว ไม่อย่างนั้นถ้าฉันเบื่อบ้างนายก็ไม่ต้องกิน จบประโยค คยูฮยอนลุกมาช่วยอย่างรวดเร็วชนิดลืมเบื่อไปเลย ร่างสูงยิ้มกว้างเมื่อเห็นของโปรดหลายอย่างตรงหน้า

โห...ของโปรดฉันทั้งนั้นเลยนี่ ฮ่าๆๆ อย่างงี้ฉันยอมมาเฝ้านายทุกวันเลยซองมิน ไม่น่าเบื่อแล้วล่ะ จัดเสร็จก็ลงมือกินอย่างรวดเร็วจนซองมินมองตามแทบไม่ทัน คนตัวเล็กยิ้มกับท่าทางเหมือนเด็กๆของคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่ข้องใจมานาน

นี่...คยูฮยอน ทำไมนายไม่เรียกฉันว่าพี่ล่ะ ฉันเกิดก่อนนายตั้ง 2 ปีแน่ะ ร่างสูงชะงักชั่วครู่แล้วลงมือกินข้าวต่อ ก่อนจะตอบยิ้มๆมองซองมินด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ที่กระต่ายน้อยไม่เข้าใจ

แล้ว...เคยทำตัวให้สมกับเป็นพี่มั้ยล่ะ เท่านั้นแหละ คนไม่เคยทำตัวสมกับเป็นพี่ก็อาละวาดวิ่งไล่ฟาดเจ้าเด็กที่ชอบทำเก๊กเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่เคยที่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย

อืมๆ นั่นสินะ ตอนนั้นเขาก็ทำตัวง่องแง่งไม่เคยสมเป็นผู้ใหญ่เลย พี่อีทึกยังว่าบ่อยๆเลย แต่ขนาดเขาทำตัวเป็นเด็ก คยูฮยอนก็ยัง....

คยูฮยอน อยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิด ร่างเล็กเอ่ยถาม เมื่อรู้จากคังอินว่าอีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดของเจ้าเด็กจอมกวนคนนี้แล้ว คยูฮยอนเลิกคิ้วมองคนข้างๆก่อนจะถามยิ้มๆ

รู้หรือไงว่าฉันเกิดวันไหน

เด็กทึ่ม ถ้าฉันไม่รู้จะถามทำไมว่าอยากได้อะไร ว่าไง.. ร่างสูงยิ้มกว้างเมื่อได้ยินก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างรวดเร็ว

ถ้าฉันขอแล้วนายจะให้ฉันได้เหรอ

ถ้าไม่เกินความสามารถล่ะก็...ไม่มีปัญหา ยิ้มกว้างให้อย่างน่ารัก ทำเอาคนแถวๆนี้ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

ไม่ยากหรอก ซองมินให้ได้แน่ๆ แต่ต้องให้จริงๆนะ ร่างสูงยื่นนิ้วก้อยออกมาให้เกี่ยวเป็นสัญญา แม้จะสงสัยแต่ซองมินก็ยื่นนิ้วออกไปเกี่ยว คยูฮยอนยิ้มกว้าง

ดีล่ะ งั้น...ฉันอยากได้นายเป็นของขวัญวันเกิดของฉัน ซองมินอ้าปากค้างด้วยความช๊อค คยูฮยอนออกวิ่งพร้อมกับหัวเราะเสียงดังลั่น นายสัญญาแล้วนะ

เด็กบ้า พึมพำกับตัวเองเบาๆ หน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขิน

อ่า..หลังจากนั้นมาเขากับคยูฮยอนก็คบกัน แม้คยูฮยอนจะทำตัวเหมือนเดิม ชอบแกล้ง เอาแต่ใจ แต่ความรู้สึกมันต่างกับตอนที่ยังไม่คบ มันกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ยิ้มกับตัวเองได้ไม่นานนักคิ้วเรียวก็เริ่มขมวดมุ่น ความรู้สึกผิดแล่นเข้ากลางใจ ผิด...ที่ไม่ยอมเชื่อใจ

ในวันเกิดของคยูฮยอน ซองมินเลิกเรียนแล้วรีบไปรออยู่หน้าโรงเรียนของคยูฮยอน เฝ้ารอที่จะให้ของขวัญที่เตรียมมาด้วยความดีใจ ริมฝีปากบางยิ้มกว้าง แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อคนเห็นคนที่รอเดินมากับสาวน้อยหน้าตาน่ารักท่าทางมีความสุข

ซองมินจะไม่รู้สึกเสียใจเลยถ้าคนๆนั้นไม่ใช่คยูฮยอน แต่มันไม่ใช่...ผู้ชายตรงนั้นคือคนรักของเขาจริงๆ ท่าทางที่แสดงออกของทั้งคู่ราวกับเป็นคู่รัก ที่ตรงนั้น...ที่ๆผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ควรจะเป็นที่ของเขาไม่ใช่เหรอ ร่างเล็กก้าวเท้าไปหาคนทั้งคู่โดยไม่รู้ตัว หยุดยืนอยู่ตรงหน้าของคยูฮยอน แต่..ร่างสูงไม่แม้แต่จะชายตามอง เดินผ่านเขาไปโดยไม่สนใจ

ซองมินกลับมาถึงบ้านได้ยังไงก็ไม่รู้ เขาไม่รับรู้อะไรเลย ในหัวมันขาวโพลนไปหมด สภาพที่ตัวเองกลับบ้านมาคงจะดูไม่ได้มากๆ เพราะคังอินเอาแต่นิ่งเงียบ อีทึกเอาแต่ร้องไห้แล้วถามเขา แต่เขาก็ตอบอะไรไม่ได้ จนคังอินต้องพาซองมินขึ้นไปบนห้อง ร่างหนาทนไม่ได้จริงๆที่จะเห็นคนที่รักเหมือนน้องชายแท้ๆเป็นแบบนี้

คืนนั้นคยูฮยอนมาหาเขา มาอธิบายเรื่องทั้งหมด แต่ซองมินไม่ยอมรับฟัง

ถ้านายคิดอยากจะอธิบาย ก็ควรจะพูดตั้งแต่ตอนนั้น ตอนที่ฉันอยู่ตรงหน้านาย อยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น ร่างเล็กตะโกนใส่หน้าคยูฮยอน น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด แม้คยูฮยอนจะพยายามอธิบายเท่าไหร่ซองมินก็เอาแต่ปิดหูไม่ยอมฟังท่าเดียว

ไปให้พ้น!! ไปให้ไกลๆยิ่งดี แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ฉันเกลียดนาย!!

คยูฮยอนทำอย่างที่ซองมินบอกจริงๆ หลังจากนั้นเขาก็ไปเรียนที่อเมริกา แม้แต่ตอนปิดเทอมก็ไม่กลับมาเกาหลี มีแต่จดหมายเท่านั้นที่ส่งมารายงานข่าวคราว ซองมินเพิ่งมารู้ความจริงเรื่องวันนั้นหลังจากผ่านไปแล้วหนึ่งปี คังอินตื้อให้คยูฮยอนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังทุกวันตั้งแต่ที่คยูฮยอนไปอเมริกา จนคยูฮยอนทนลูกตื้อไม่ไหว ยอมเล่าให้ฟังทั้งหมด

ที่จริงแล้วผู้หญิงคนนั้นคือลูกพี่ลูกน้องของคังอินและคยูฮยอน เธอทะเลาะกับแฟนเลยขอให้คยูฮยอนช่วยทำตัวให้เหมือนแฟนเธอเพื่อประชด ตอนที่ซองมินเดินเข้าไปหานั้น แฟนของเธอก็อยู่บริเวณนั้น คยูฮยอนเห็นจึงทำเป็นไม่สนใจซองมิน เมื่อเธอกับแฟนคืนดีกันจึงรีบมาหาซองมินเพื่ออธิบายเรื่องทั้งหมด

คังอินเล่าเรื่องของซองมินให้ผู้หญิงคนนั้นฟัง เธอจึงพาแฟนมาแล้วขอโทษซองมินเป็นการใหญ่ แต่จะโทษเธอก็ไม่ได้ เขาผิดเองที่ไม่ยอมฟังที่คยูฮยอนอธิบาย ไม่เชื่อใจคนที่ตัวเองรัก

ฮะๆๆ....ฮึก..ฮือ หัวเราะทั้งน้ำตา หัวเราะให้กับความโง่และงี่เง่าของตัวเอง หลังจากรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ซองมินก็พยายามเขียนจดหมายหาคยูฮยอนทุกเดือน แต่ไม่เคยได้จดหมานตอบกลับมาเลยสักฉบับ สมควรแล้วล่ะ ที่คยูฮยอนจะไม่ยกโทษให้

ฉันขอโทษ..ฮึก...ขอโทษนะ เสียงหวานพูดราวกับคยูฮยอนอยู่ตรงนี้รอฟังคำขอโทษของเขา

* * * * * * * * * * * * * * * *

ปาร์ตี้วันเกิดของซองมินจัดขึ้นเล็กๆง่ายๆภายในบ้านของอีทึก เมื่อทานอาหารเสร็จคังอินก็เซอร์ไพรส์ซองมินด้วยเค้กรูปฟักทองขนาดใหญ่

อธิษฐานก่อนนะซองมิน ร่างเล็กยิ้มก่อนจะหลับตาลงแล้วเอ่ยอธิษฐาน

ถ้าพระเจ้าได้ยิน ก็ขอให้พระองค์โปรดประทานพรให้กับผมด้วยเถิด ผมทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน เชื่อฟังพี่อีทึกทุกอย่าง ในวันเกิดปีนี้ผมขอ...ขอให้คยูฮยอนยกโทษแล้วก็กลับมาหาผมด้วยเถอะ ลืมตาแล้วเป่าเทียน อีทึกและคังอินพูดอะไรไม่ออกกับคำอธิษฐานของคนตัวเล็ก

เอ้อ...อีก 5 นาทีจะเที่ยงคืนแล้วนะ ซองมินตามพี่มา ซองมินมองอย่างไม่เข้าใจจนอีทึกต้องฉุดให้เดินตาม แม้จะไม่เข้าใจแต่ซองมินก็ไม่เอ่ยปากถาม เพราะคิดว่าคงจะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์ตนอีกเป็นแน่ คังอินและอีทึกพาซองมินมาหยุดตรงหน้าห้องของซองมินเอง

เอาล่ะ...พวกพี่มีของขวัญชิ้นพิเศษจะมอบให้ พี่เอาของขวัญไว้ในห้องของซองมินแล้วนะ สุขสันต์วันเกิดนะ ร่างหนาพูดพลางผายมือไปยังประตูห้อง คนตัวเล็กหัวเราะเบาๆกับท่าทางของคังอิน ก่อนที่จะก้มหัวลงเป็นเชิงขอบคุณแล้วคังอินกับอีทึกก็พากันลงไป ปล่อยให้ซองมินอยู่ตามลำพังกับของขวัญขิ้นพิเศษที่พวกตนเตรียมเอาไว้

ร่างเล็กปิดประตูเบาๆหลังจากที่เข้าห้องมาแล้ว มือสวยเอื้อมออกไปควานหาสวิตช์ไฟในห้อง ริมฝีปากบางยิ้มเมื่อเจอก่อนจะกดเปิด เมื่อไฟในห้องสว่างขึ้นก็ต้องตกใจกับของขวัญที่คังอินและอีทึกมอบให้

ร่างสูงของคนที่คิดถึงปรากฏขึ้นตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ได้เห็นมา 2 ปี คิดถึง...คิดถึงมาก ยื่นมือออกไปหวังจะพิสูจน์ว่าไม่ใช่ความฝัน คนตรงหน้ายิ้มเล็กน้อยแล้วคว้ามือคนตัวเล็กมาสัมผัสกับหน้าของตัวเองแทน พิสูจน์ให้ได้เห็นว่าไม่ใช่ความฝัน

คยู...คยูฮยอน ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย คว้าตัวคนตรงหน้ามากอดแน่น น้ำตาไหลมาจากไหนมากมายไม่รู้ คยูฮยอนซุกหน้าลงกับไหล่บางอย่างรักใคร่ สูดกลิ่มหอมคุ้นเคยด้วยความคิดถึง

กลับมาแล้ว ฉันกลับมาแล้วนะ เอ่ยเบาๆข้างใบหู ซองมินยิ่งกอดแน่นขึ้น สุขสันต์วันเกิดนะซองมิน

เด็กบ้า สุขสันต์อะไรล่ะ ฉันคิดถึงนายจะตาย เขียนจดหมายไปตั้งหลายฉบับทำไมไม่ตอบกลับมาบ้าง ต่อว่าเบาๆในอ้อมกอดที่อบอุ่น ซุกใบหน้ากับแผงอกกำยำก่อนจะเอ่ยต่อ ช่างเถอะ ไม่ต้องตอบหรอก กลับมาก็ดีแล้ว แล้วอย่าหนีฉันไปไหนอีกนะ ฉันขอโทษที่ไม่ยอมเชื่อใจนาย แต่เวลาสองปีที่นายหนีฉันไปเนี่ยถือเป็นการลงโทษที่หนักพอแล้วนะ ร่างสูงยิ้มกว้างให้คนน่ารักที่ทำตัวน่ารักๆอยู่ในวงแขน

อืม...จะไม่ไปไหนแล้ว กลับมาอยู่กับซองมินตลอดเลย ดีมั้ย? พยักหน้าจนคอแทบหลุด คยูฮยอนหัวเราะเบาๆกับท่าทางน่ารักๆนั่น อยากได้อะไรเป็นของขวัญล่ะซองมิน คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นสบตาด้วย ใบหน้าหวานแดงซ่านก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม

นายไงล่ะ...พี่คังอินให้นายเป็นของขวัญฉันแล้วนะ

ร่างสูงที่ทนความน่ารักของคนตรงหน้าไม่ไหว ก้มลงสูดความหอมจากพวงแก้มเนียน ไล่ริมฝีปากร้อนไปเรื่อยจนมาหยุดที่กลีบปากบาง แตะเบาๆก่อนจะกดจูบนุ่มนวล ลิ้นร้อนค่อยๆควานหาความหวานที่ได้เท่าไหร่ก็ไม่พอ เนิ่นนานจนซองมินต้องทุบอกคยูฮยอนเบาๆ

อืม....ฉันรักซองมินนะ หน้าหวานแดงระเรื่อไม่รู้ว่าเพราะรสจูบเมื่อกี้หรือว่าคำบอกรักที่ร่างสูงมอบให้ สงสัยจะทั้งสองอย่าง ยิ้มหวานก็จะเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มคนตัวโตฟอดใหญ่

รักเหมือนกันนะ

* * * * * * * * * * * * * * * *

เฮ้อ....กว่าจะมีความสุข น้องชายของนายนี่ร้ายชะมัดเลยนะคังอิน อีทึกที่ยืนพิงประตูแอบฟังถอนหายใจก่อนจะเดินบ่นให้คังอินฟัง ชายหนุ่มยิ้มให้คนรัก

ใครจะรู้ล่ะว่าจริงๆแล้วเจ้านั่นมันกะจะเซอร์ไพรส์ซองมิน เล่นมาบอกก่อนจะถึงวันเกิดของซองมินแค่อาทิตย์เดียวว่าอยากเจอ แล้ววันต่อมาก็บินมาเลย ตอนแรกฉันก็นึกว่าคยูฮยอนจะไม่ยกโทษให้ซองมินซะอีก

เจ้าเด็กวายร้าย บ่นเบาๆหน้ายู่ คังอินหัวเราะกับท่าทางน่ารักๆของคนตาสวย ปล่อยให้ซองมินคิดมากแทบตาย

ไม่เอาน่า...เรามาฉลองปีใหม่กันดีกว่านะ ร่างหนาโอบอีทึกไว้ในอ้อมกอดขยี้หัวอย่างรักใคร่ คนตัวเล็กซุกหน้าลงที่แผงอกก่อนจะพยักหน้าน้อยยิ้มหวานอย่างมีความสุข

* * * * * * * * * * * * * * * *

ถ้าพระเจ้าได้ยิน ก็ขอให้พระองค์โปรดประทานพรให้กับผมด้วยเถิด

ผมทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน เชื่อฟังพี่อีทึกทุกอย่าง

ในวันเกิดปีนี้ผมขอให้ผมมีความสุขกับคนที่ผมรัก

แล้วคุณล่ะ....

ถ้าพระเจ้าได้ยิน คุณจะขออะไร

The End

pae_kon_thai's Talk : โอ๊สสสสสส สวัสดีปีใหม่ค่าทุกคน\(^o^)/ กะจะมาอัพบล๊อกตอนเที่ยงคืนพอดี แต่พ่อไล่ให้ไปนอนเลยต้องไปนอนฉลองปีใหม่คนเดียว ฟิคยังค้างเติ่งอีก 2-3บรรทัดจะเสร็จแล้วแท้ๆT^T เลยเอามาลงวันนี้แทน

สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะซองมินนี่^^ น้องทรายเค้าฝากมา ไว้ให้น้องเค้าเสร็จธุระบางประการแล้วมาดิทอีกทีแล้วกันนะ ตอนนี้ขอให้หญิงเป้อวยพรซองมินที่เป็น 1 ในบรรดาสุดที่รักทั้งหลายก่อน ขอให้มีฟักทองกินทุกวัน(อวยพรตรงไหน-*-) เอาเป็นขอให้คยูรักคยูหลง เอาให้สวีทหวานชื่นให้ใครแถวๆนี้เค้าสำลักความสุขตายกันไปข้างเลย555+ ไปแระรอน้องหญิงทรายมาดิทชะเอิงเอย^^~~~~

มาดิท ด้วยความเศร้า

วันนี้สอบตกทุกวิชา ยกเว้นพระพุทธ เอาว่ะ อย่างน้อยทรายก็ยังมีศาสนาอันเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวประจำใจไม่ให้ตกหมดครบทุกวิชา ก็เลยเศร้า แล้วพอดี๊พอดีก็เล่นเนตได้แบบไม่นาน ก็แว๊บมาอัพบล๊อคนิดหน่อย เจอฟิคอันแสนน่ารักอ่านแล้วยิ้มรับปีใหม่อยู่คนเดียว ออลอะโลน เศร้าม้ะ

เอาน่า เมื่อฟ้าทองผ่องอำไพ ทรายจะต้องสอบแก้ตัวใหม่ได้ครบทุกวิชา แต่ตอนนี้ สัจธรรมที่ทรายค้นพบก็คือ เราห่างกันซักพักนะเอสเจ

แต่

ทรายทำไม่ได้

ปีใหม่นี้ ซองมินก็เป็นคนน่ารักขวัญใจของทรายและพี่เป้ ก็ขอให้น่ารักแบบนี้ตลอดไปนะจ้ะ อยู่เป็นขวัญใจประจำใจทรายไปนานๆนะ อยู่เป็นกำลังใจให้ทรายสอบซ่อมผ่าน

นั่นคือวัฏจักรแห่งชีวิต สอบ สอบ สอบ แล้วก็ ตก ตก ตก แล้วก็ ซ่อม ซ่อม ซ่อม

ยะฮู้ววววววววววววววววววววววววววววว เอสเจ

สนใจจะรับแฟนคลับปัญญาอ่อนไหมค่ะ ซองมิน?